Ο Λάμπρος Κωνσταντέας που συνεχίζει για 2η χρονιά στο σίριαλ «Grand Hotel» του Ant1 και στην θεατρική παράσταση «Blue Train» στο θέατρο Άλμα, ποζάρει στον φακό του Βαγγέλη Πηδιάκη και ο Mr-Green σας παρουσιάζει τις φωτογραφίες.
Γεννημένος στις 10 Μαρτίου του 1994, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ηλιούπολη -όπου μένει μέχρι σήμερα- με εξαίρεση τα καλοκαίρια που περνάει από παιδί στην Ερμιόνη, όπου έχει το εξοχικό της η οικογένεια Κωνσταντέα. Νιώθει ευλογημένος γιατί μεγάλωσε σε μια οικογένεια με πολλή αγάπη, είναι ο μεσαίος από τρία αγόρια, πέρασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά την άφησε -μόλις 5 μαθήματα πριν το Πτυχείο, καθώς στα 20 του αποφάσισε να δώσει εξετάσεις για την Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου και πέρασε. Αν και ήταν μια κόντρα επιλογή σε ό,τι είχε κάνει μέχρι τότε, βρήκε και εκεί την απόλυτη υποστήριξη από τους γονείς του. Στην σχολή, δημιούργησε δεσμούς με τους υπόλοιπους σπουδαστές στους οποίους αναφέρεται μέχρι σήμερα. «Για μένα αυτά τα χρόνια ήταν απόλυτη ευτυχία. Πίστευα πως είχα μπει σε μια σχολή που ονειρευόμουν και πως ξαφνικά όλος ο δρόμος είναι ανοιχτός. Η Δραματική λειτουργούσε σαν ένα εχέγγυο ότι θα πραγματοποιηθούν όλα σου τα όνειρα. Ήταν η πιο ασφαλής φούσκα δημιουργικότητας γιατί εκεί δεν κρινόσουν όπως θα σε έκριναν σε άλλες συνθήκες, εκεί μπορούσες να δοκιμάσεις ό,τι τρέλα σου ερχόταν» θυμάται ο Λάμπρος.
Εν μέσω σπουδών, συμμετείχε στην «Αντιγόνη» του Ανούιγ, και αργότερα στην -πτυχιακή- παράσταση «Αγαμέμνων» που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Ήμελλος, η οποία ταξίδεψε σε Βουλγαρία και Ρωσία, αποσπώντας βραβεία σε διεθνη Φεστιβάλ Θεάτρου. Στο Εθνικό, έλαμψε στην σκηνή Ρεξ – Μαρίκα Κοτοπούλη με το «Φεγγάρι από χαρτί» των Παπαθανασίου-Ρέππα, μια παράσταση που διακόπηκε δύο φορές από τις 2 καραντίνες, στον «Πρίγκιπα και Φτωχό» σε σκηνοθεσία Σοφίας Βγενοπούλου, αλλά και στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Θάνου Παπακωνσταντίνου, βασισμένους στο ποίημα του Διονύσιου Σολωμού. Επίσης, έπαιξε στις «Φυλές» (2018) στο Θ.Ο.Κ., στα «Μαθήματα πολέμου ΙΙ: Σικελικά Δράματα» (2019), ενώ πάτησε και την ορχήστρα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου με τον «Αίαντα» σε σκηνοθεσία Αργύρη Ξάφη. Ακολούθησε «Το ξύπνημα της Άνοιξης» -σε σκηνοθεσία Θάνου Τοκάκη- στην εφηβική σκηνή του Εθνικού και στο υπερ-συγκινητικό «Da» στο θέατρο Ιλίσια, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, με τον Γρηγόρη Βαλτινό. Παράλληλα έχει κάνει κάποιες ταινίες μικρού μήκους ενώ η πρώτη του τηλεοπτική εμπειρία έγινε με τη συμμετοχή του στις «Άγριες Μέλισσες». Ακολούθησε ο «Όρκος» στην ΕΡΤ1, οι «Παγιδευμένοι» στον Ant1 ενώ ο ρόλος του «Νικόλα» στο «Grand Hotel» -η επιτυχία του Ant1 συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά- είναι από εκείνους που κάθε νέος ηθοποιός εύχεται να του έρθει στην πορεία του. Θεατρικά, φέτος μπορείτε να τον δείτε στο «Blue Train» του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργος Σουλεϊμάν, με τον Σπύρο Χατζηαγγελάκη, τον Γιάννη Τσουμαράκη, την Μαριλού Κατσαφάδου και την Dame Μαρία Αλιφέρη. Το έργο μιλάει για ένα συναρπαστικό ταξίδι προς την ενηλικίωση, στην Αθήνα του σήμερα.
«Περνάω μια φάση όπου τον λίγο ελεύθερο χρόνο μου, τον αφιερώνω στο να βλέπω ταινίες. Θα πάω άμεσα να δω το «Father Mother Sister Brother» του Jim Jarmusch που πολύ εκτιμώ, ενώ περιμένω πως και πως να δω το «Hamnet» με τον Paul Mescal και την Jessie Buckley, η οποία πήρε μόλις την Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της. Είμαι χαρούμενος που επιτέλους βρήκα ένα σύγχρονο βιβλίο που μου έδωσε μια αισιοδοξία και πίστη. Το βιβλίο που διαβάζω τώρα δεν είναι άλλη μια κλασική ματιά στα πράγματα, μου φαίνεται τόσο φρέσκο, μιλάω για το «Ιντερμέτζο» της Sally Rooney. Μιας και λατρεύω την αγγλική γλώσσα – εύχομαι να μπορούσα να μιλάω όλες τις γλώσσες του κόσμου- διαβάζω το μυθιστόρημα στο πρωτότυπο, είναι τεράστιο πράγμα να διαβάζεις ποιήση ή οτιδήποτε στο πρωτότυπο» εξηγεί ο νεαρός πρωταγωνιστής.
«Προσωπικά, νιώθω ότι θέλω να αφήσω λίγο την προσπάθεια που ίσως έχουμε εγγενώς οι περισσότεροι, να αλλάζω το σχήμα μου για να διευκολύνω τους υπόλοιπους και να πρέπει να χωρέσω σε περιβάλλοντα που μάλλον δεν μου ταιριάζουν, στην τέχνη και γενικότερα στη ζωή. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να αφήσω λίγο τον έλεγχο, να έρθουν τα πράγματα πιο μαλακά, να καταθέσω τις προσπάθειές μου σε συγκεκριμένες συναντήσεις και συγκεκριμένα υλικά που με αφορούν και να μην περιμένω όπως λέει αυτή η γνωστή ατάκα «να με ανακαλύψουν»… Δεν θέλω να έχω τα βαρίδια να είμαι κάποιος άλλος. Με απλά λόγια… θέλω να είμαι πιο ελεύθερος!»
»!){kind=link}
