Ένα από τα πιο αγαπητά πρόσωπα του νέου θεάτρου, που μάλλον οι περισσότεροι θαυμάσατε στην παράσταση «Μια άλλη Θήβα» και σε παραστάσεις στην Επίδαυρο, ο Δημήτρης Καπουράνης ετοιμάζεται να παίξει σε ένα υπέροχο έργο. Έτσι, μαζί με το sold-out «Cleansed» που θα συνεχίσει για 2η χρονιά -από 28/9, κάθε Δευτέρα και Τρίτη-, ο νεαρός πρωταγωνιστής θα κρατήσει τον ρόλο του Ρομπέρτο Τσούκκο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, στο Θέατρο Προσκήνιο από τις 16 Οκτωβρίου.
Το τελευταίο και πιο εμβληματικό έργο του σπουδαίου Bernard-Marie Koltès (Μπερνάρ-Μαρί Κολτές), «Ρομπέρτο Τσούκκο», επιστρέφει ως μια σκοτεινή και βαθιά πολιτική αλληγορία για τη βία, την ελευθερία και το αδιέξοδο της σύγχρονης ύπαρξης. Την ιστορία θα αποδώσει σκηνικά μια ομάδα σπουδαίων ηθοποιών: μαζί με τον Δημήτρη Καπουράνη, θα παίξουν οι: Μανώλης Μαυροματάκης, Άννα Καλαϊτζίδου, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Μιχάλης Τιτόπουλος, Ιωάννα Δεμερτζίδου, Μπάμπης Αλεφάντης και Βασίλης Ζαφειρόπουλος.
Ο «Roberto Zucco» του Bernard-Marie Koltès (1988) θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του σύγχρονου ευρωπαϊκού θεάτρου. Εμπνευσμένο από την πραγματική υπόθεση του Ιταλού εγκληματία Roberto Zucco, το έργο υπερβαίνει τον ρεαλισμό και μετασχηματίζει την ιστορία του σε έναν σύγχρονο αστικό μύθο. Με επεισοδιακή δομή, γρήγορες, σχεδόν κινηματογραφικές μεταβάσεις και έντονα ποιητική γλώσσα, ο Koltès δημιουργεί ένα θεατρικό σύμπαν που κινείται ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μυθικό.
Ο Τσούκκο σκοτώνει τους γονείς του και δραπετεύει. Δολοφόνος και ταυτόχρονα φυγάς από κάθε προκαθορισμένο ρόλο, περιπλανιέται σε μια πόλη-φυλακή γεμάτη ιδιότητες: «κόρη», «μητέρα», «πατέρας», «αστυνομικός», «αδελφή» κ.α. – λέξεις που εγκλωβίζουν τα πρόσωπα σε άδεια σχήματα. Παλεύει να συγκροτήσει μια ταυτότητα έξω από τις κοινωνικές κατασκευές, όμως γίνεται δέσμιος ενός ασφυκτικού συστήματος που αποκλείει και εξορίζει ό,τι δεν συμμορφώνεται. Ο Τσούκκο κινείται σχεδόν σαν φάντασμα μέσα στην πόλη, διαπράττοντας εγκλήματα αλλά και προκαλώντας μια παράξενη έλξη σε όσους τον συναντούν. Η παρουσία του λειτουργεί σαν καθρέφτης της βίας, του φόβου και της επιθυμίας για ελευθερία, που διαπερνούν την κοινωνία. Καθώς η αστυνομία τον καταδιώκει, η μορφή του μετατρέπεται σταδιακά σε έναν μυθικό, σχεδόν απρόσιτο ήρωα, μέχρι τη στιγμή της τελικής του σύλληψης και της τελευταίας, αινιγματικής του πράξης – της «ανάληψής του στον ήλιο». Εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία του Ιταλού serial killer, Roberto Zucco, το έργο δεν αφηγείται απλώς ένα έγκλημα· φωτίζει τον μηχανισμό που το γεννά. Η πορεία του γίνεται μια απελπισμένη απόπειρα αυτοπροσδιορισμού – μια ελευθερία που αγγίζει την αυτοκαταστροφή.
